INVALIDE NA "BUIKGRIEPJE"
Huisarts negeerde hondenbeet, Brabander voor het leven getekend.
Door Mirjam Brinks
Ons leven is verwoest, vertelt Lia Klinkhamer verdrietig. Mijn man Kees is invalide en deels arbeidsongeschikt geraakt door een foute diagnose van onze huisarts en nalatigheid van een waarnemend arts.
Komende woensdag 13 september moeten de betreffende medici voor de tuchtrechter in Eindhoven verschijnen. Tegelijkertijd loopt er een financiële afwikkeling met de verzekeraar van onze huisarts, het VVAA. Inmiddels heeft de huisarts zijn aansprakelijkheid erkend, zegt advocaat van Lia en Kees Klinkhamer, medisch letselschadejurist dr. Jan Sneep uit Bergen op Zoom.
Het drama in huize Klinkhamer begon in 2002 met een simpel stoeipartijtje met de hond. In zijn speelsheid heeft onze hond Teun mijn man in zijn polsen gebeten. De wonden zagen er in eerste instantie vrij onschuldig uit, verteld Lia die de wonden schoonmaakte en er een pleister opplakte.
Toen de wonden er na drie dagen toch iets minder fris gingen uitzien, heb ik telefonisch contact met de huisarts opgenomen. De wonden goed spoelen was het advies, aldus Lia. De volgende ochtend zijn wij vanwege wondpijn en koorts toch naar de huisarts gegaan. Uw man heeft een virale infectie. Waarschijnlijk buikgriep. Zo was zijn diagnose. De pijn en koorts moesten we onderdrukken met paracetamol. De arts benadrukte dat de pijn niets met de hondenbeten te maken had. Ondanks de pijn die Kees had, gingen we toch enigszins gerustgesteld weer naar huis. Een buikgriep is immers niets ernstig.
Kees ging weer zijn bed in en Lia ging gewoon naar haar werk. Wel belde ik ieder uur naar huis om te vragen hoe het ging. Ook wilde ik dat Kees ieder uur zelf zijn temperatuur opnam. Aan het eind van de middag was de koorts opgelopen van 38.5 tot 40.5 graden, zegt Lia die daar wel erg van schrok en meteen weer belde met de huisarts. Zijn reactie: ik heb u gezegd dat het een virale infectie is. Ik kan dan ook niets anders doen dan paracetamol voorschrijven. Lia vervolgt: Dat neem je als leek dan ook aan. Ik ben immers geen arts.
In de vroege ochtend raakte Kees totaal versuft. Ook kreeg hij donkere plekken op de huid. Toen de huisartsenpost gebeld. Er kwam een assistente aan de telefoon. De dienstdoende huisarts liet via zijn assistente weten dat wij onze eigen huisarts moesten bellen als deze aan het werk zou zijn. Afijn, weer twee uur later onze eigen dokter gebeld die beloofde die ochtend op huisbezoek te komen, herinnert Lia zich alsof het gisteren is gebeurd.
Vanaf het moment dat de huisarts binnenkwam begon de nachtmerrie pas echt. Kees lag in bed met bruine vlekken in zijn gezicht en zwarte plekken op zijn pols waar de hond had gebeten. Nog geen uur later lag hij in het ziekenhuis op de intensive care waar hij kunstmatig in coma werd gehouden. Hij bleek een agressieve vorm van bloedvergiftiging te hebben. Op de IC heeft hij ruim drie weken voor zijn leven gevochten, zegt Lia nog altijd zeer aangedaan. De bacterie had bijna al zijn organen aangetast. Een specialist in het ziekenhuis zei tegen mij: Mevrouw u moet rekening houden met het ergste. Uw man kan hier aan overlijden. Ik dacht alleen maar hoe kan dit nou? Hij had toch buikgriep? Daar ga je toch niet aan dood?
Kees heeft het overleefd. Wel zijn alle 10 zijn tenen geamputeerd en is hij één oog kwijt. Zijn werk als projectleider bij een installatiebedrijf kan hij niet meer uitoefenen, dit met alle financiële consequenties van dien. En dan heb ik het nog niet eens over de psychische schade. Kees is bang en wil niet meer ver van huis. Al onze plannen om ver te reizen te maken nu de kinderen uit huis zijn kunnen we wel vergeten. Dit is een litteken dat ons verdere leven zal blijven beheersen, zegt Lia.
Dit drama had voorkomen kunnen worden meent het letselschadeadvocaat Sneep. Dat blijkt ook uit twee rapporten van onafhankelijke deskundigen. Daarin staat onder andere dat wanneer de patiënt 12 uur eerder naar het ziekenhuis was verwezen en daar intraveneuze antibiotica had gekregen dit het beloop van zijn toestand zou hebben beïnvloed. Sneep: Met andere woorden bij een tijdige en juiste diagnose was mijn cliënt niet invalide geworden.
Bron: De Telegraaf
